Poprzednia lekcja ukazywała które ze startowych kart powinny brać udział w grze. Ta lekcja skupi się na jednym z najważniejszych czynników, który ma wpływ na to, kiedy i czy w ogóle wejść do gry – pozycja. Dobre zrozumienie koncepcji pozycji jest zasadniczym aspektem w grze No Limit, gdyż jest to gra, w której nie mamy pełnej informacji. Im dalsza nasza pozycja, tym większą dawką informacji dysponujemy zanim przed podjęciem naszej decyzji, czyniąc ją lepiej doinformowaną. Jest to ważne zagadnienie dotyczące całego rozdania, ale ponieważ ta lekcja skupia się na preflopie, koncept może być z powodzeniem zastosowany w późniejszych etapach gry.


Tak więc, czym jest ta całą pozycja o której wspominam?


Spójrz na ten screen:




Sam obraz może powiedzieć więcej, niż tysiące słów, ale obraz bez objaśnienia prawdopodobnie powie tysiące bełkotliwych bzdur, tak więc objaśnienie na pewno się przyda. Jak widzimy, istnieją trzy kategorie wymieninych pozycji – Wczesny ‘Early’ (EP), Środkowa ‘Middle’ (MP) i Późna Pozycja ‘Late Position’ (LP). Niektóre z pozycji mają indywidualne nazwy, na przykład pierwszy gracz, który musi zareagować w preflopie jest nazywany tym, który jest Pod Ostrzałem “Under the Gun”. Jest to potoczny pokerowy żargon. Zauważymy również określenie ‘The Button’ (gracz siedzący po prawo od małej w ciemno- ‘small blind’) i ‘Cutoff (gracz siedzący po prawo od żetonu ‘button’). Blindy nie są wliczone, dzieje się tak ponieważ tak naprawdę nie pasują one do żadnej z kategorii, gdyż gracze na blindzie muszą zareagować ostatni na preflopie, ale będą pierwszymi w rundach zakładów. Przejdziemy do szczegółów dotyczących rozpoczęcia gry od bindów później.


Gracze znajdujący się w Późnej Pozycji kiedy nadejdzie ich kolej na ruch, będą już mieli wiedzę na temat sposobu w jaki zagrali pozostali gracze zanim sami zdecydują co mają zrobić. To pozwala na podjęcie bardziej przemyślanej decyzji. Gracze we Wczesnej Pozycji nie dysponują wiedzą na temat kart przeciwników, co czyni podjęcie przez nich decyzji o wiele cięższymi, jak również ryzykując że ktoś inny będzie mieć silniejszą kartę od nich.


Jak na pewno pamiętasz. w ostatniej lekcji omawialiśmy kategorie kart z którymi powinniśmy zacząć grę w preflopie. Były to wysokie pary startowe, wysokie karty, średnie pary, kolejne karty w tym samym kolorze i niskie pary. Dla jednych z kategorii pozycja nie odgrywa żadnej roli w naszej strategii preflopa. Jest nią, oczywiście wysoka para. Powinniśmy postawić mając wysoką parę będąc na jakiejkolwiek pozycji w preflopie, jak również podbić, jeśli już ktoś postawił przed nami.


Wielu początkujących graczy popełnia błąd stawiając za mało, lub za dużo. Zdarza się często, że gracz postawi minimalny zakład, lub stawia ogromną stawkę. Dobrą zasadą jest postawienie trzykrotnej stawki dużej w ciemno (big blind), i dodać kolejną stawkę równą dużej w ciemno dla każdego z graczy, który wyrównał zakład wchodząc dalej do gry. Na przykład, jeśli duża w ciemno (big blind) wynosi 2, nasze standardowe podbicie powinno wynosić 6. Jeśli dwóje graczy weszło do gry przed nami, powinniśmy podbić w sumie do 10. Jest to zbalansowana kwota stawki wejścia i powinniśmy stosować ją zawsze. Jeśli ktoś przed nami wszedł na przykład za 6, nasz re-raise powinien wynosić około trzykrotności stawki zakładu. W tym przypadku powinniśmy podbić stawkę do 18.


Jak widać wysokie pary, które otrzymaliśmy jako karty startowe, są proste do gry, prawda? Ale co z resztą startowych kart?

Wysokie karty, takie jak AQ i AK są zazwyczaj warte podbicia nawet we wczesnej fazie. Powinniśmy podbić AK z jakiejkolwiek pozycji jeśli nie nastąpiło podbicie przed nami, AQ z większości pozycji, jednakże może okazać się to złym pomysłem, jeśli będziemy we wczesnej pozycji (EP). Mając AK, powinniśmy podbić preflop w większości przypadków jeśli następuje podbicie przed nami, to my właśnie jesteśmy następni. Mając na ręku AQ będzie najlepiej po prostu zagrać. Jeśli znajdujemy się na przykład na blindzie i następuje podbicie bezpośrednio przed naszym ruchem, możemy wejść do gry z AK jedynie wyrównując stawkę. Nie ma zbytnio sensu budować dużej puli preflopa, jeśli liczymy na poprawienie naszej karty we flopie.

Karta jak AJ nastręcza o wiele więcej problemów. Jeśli jesteśmy w pozycji EP, naszym najlepszym posunięciem będzie prawdopodobnie poddać karty ‘fold’ AJ. Jeśli znajdujemy się w puli jako MP, lub w późniejszej pozycji, powinniśmy jednak podbić. Ta karta może się wydawać na początku korzystna, ale AJ to typowa karta nastręczająca problem we wczesnej pozycji, co w sumie powinno nas skłonić po prostu do położenia takich kart i uniknięcie ryzyka utraty pieniędzy.

Pozwól że wytłumaczę. Przyjmijmy, że jesteśmy w pozycji UTG mając na ręku AJ. Przy stole siedzi dziewięciu graczy, którzy nadal muszą podjąć decyzję dopiero po naszym ruchu. Najprawdopodobniej nasz zakład zostanie zrównany przez graczy znajdujących się w lepszych pozycjach i napotkamy na problem w ocenie, czy nasza karta jest właśnie najlepszą, nawet jeśli otrzymamy parę we flopie. Będziemy zmuszeni do strzału na ślepo po flopie, gdyż znajdujemy się we wczesnej pozycji. Jeśli we flopie dobierzemy Asa zarobimy trochę pieniędzy, lub w ogóle później (ponieważ inni gracze poddają słabsze karty), ale ryzykujemy utratę pokaźnej części naszych żetonów (jeśli zostaniemy pokonani) ponieważ nie jest łatwo zrezygnować z AJ jeśli mamy najwyższą parę.


Ale sytuacja zmienia się, jeśli jesteśmy jako MP lub LP. Jeśli przed naszym posunięciem nastąpiło podbicie, możemy bezpiecznie spasować. AJ nie jest dobrą kartą przeciw podbiciu. Jednakże, jeśli będziemy jako pierwsi wchodzić do gry z późnej pozycji isteniej duża szansa, że nasza karta jest najlepsza. Poprzez podbijanie możemy zmusić pozostałych graczy do spasowania i przejąć kontrolę nad pulą. Jeśli tylko znajdziemy się w dobrej pozycji startowej i posiadając dużo informacji przed naszym ruchem we flopie, nasza karta z AJ może stać się całkiem grywalna. Jeśli przegapimy flop, pozostaje opcja blefowania, jeśli tylko okoliczności będą sprzyjające. Jeśli As ukaże się we flopie i zauważysz poruszenie przy stole rozsądnie będzie ponownie zastanowić się nad spasowaniem.


Przenieśmy się teraz do niskich par (22-66). Te karty powinny być rozgrywane wyłącznie w celu skompletowania trójki i zgarnięciu wysokiej puli wygranej. Generalnie powinniśmy tylko grać we preflopie. Jeśli ktoś przed nami zagra zakład, powinniśmy wyrównać stawkę. Jednakże, jeśli zauważymy zakład i podbicie, lub nienaturalnie wysokie podbicie preflopa przed nami, powinniśmy spasować. Para otrzymana na początku partii zazwyczaj przeradza się w trójkę średnio w co dziewiątej partii, co tym samym czyni niezbyt roztropnym wyrównywanie stawki stanowiącej 7-8% lub więcej naszych żetonów. Powinniśmy wchodzić do gry z tymi małymi parkami tylko wtedy, kiedy inni gracze spasowali przed nami, a my znajdujemy się w pozycji ‘CO’ lub ‘Button’. Wtedy też wejście do gry jest prawidłowe, gdyż zazwyczaj wygramy blindy bezkonfliktowo, a jeśli nasz zakład zostanie zrównany w większości przypadków zgarniemy pulę na flopie z kolejnym zakładem. Jednakże, jest to jedyny przypadek kiedy wejście do gry jest pożądane w preflopie.


Średnie pary (77-TT) to nieco bardziej ryzykowne karty. Powinniśmy rozważyć wejście do gry z tymi kartami, jeśli znajdujemy się w pozycji LP, przynajmniej, jeśli nie więcej niż dwoje graczy wyrównało stawkę przed nami, wyrównanie stawki na pewno będzie w tym przypadku bezpieczniejsze. Będąc w pozycji EP i MP, możemy również tylko wyrównać preflop, nawet jeśli jesteśmy pierwsi. Kiedy jesteśmy w pozycji LP i pierwsi musimy zagrać, raise jest poprawnym zagraniem. Pamiętaj, że również te pary są grane z myślą o trójce, bądź bardzo ostrożny mając swoją parę przy niskim flopie. Para ósemek może okazać się bardzo rzadko najlepszą przy ostatecznej rozgrywce określanej mianem ‘showdown’.


Pozostały nam teraz tylko trzy kategorie – następujące po sobie karty w tym samym kolorze. Jeśli znajdujesz się we wczesnej pozycji, poddaj je. Nie przedstawiają one prawdziwej wartości jeśli mają wartość na przykład 43 lub 32. Będąc w średniej pozycji, nadal radziłbym poddać najsłabsze, ale nieco lepsze mogą okazać się warte zagrania zakładu. Będąc w późnej pozycji, wszystkie tego rodzaju karty możemy potraktować jako warte zagrania. Średnie kolejne po sobie, (takie jak 78) i wyższe (jak JT) są warte zagrania niezależnie od zajmowanej pozycji. Wysokie (JT i wyższe) są warte podbicia w późnej pozycji, stosując tą samą przesłankę przebijając średnią parę na początku gry znajdując się na pozycji LP.


Następujące karty gra się aby uzyskać dwie parki, lub lepszą kartę, lub otrzymać dobre dobranie. Są to karty, które potrzebują wzmocnienia po flopie, co czyni je łatwymi do zagrania po flopie. Następujące po sobie karty są również potencjalnie dobrym wyborem dla strita, lub koloru. Przed flopem, jest niemiernie ważne aby pamiętać, że otrzymamy dobry flop dla naszych następujących po sobie kart tylko w zaledwie 10% przypadków, co oznacza, że nie powinniśmy nigdy zagrać zakładu przewyższającego 10% naszej kupki żetonów.


No tak, więc pozostała nam jeszcze tylko jedna sprawa do przedyskutowania – jak grać będąc oddelegowanym na jedną ze stawek w ciemno. Po pierwsze, chciałbym nadmienić że wszyscy gracze, nawet profesjonaliści przegrywają pieniądze, kiedy grają jako gracz w ciemno. Nie muszę nadmieniać, że jeśli trafia nasza kolej na blindy, to zmuszeni jesteśmy w dłuższej perspektywie na pożegnanie się z naszą wygrana i powitanie przegranej. Jesteśmy zmuszeni grając w ciemno, do oddania części swoich żetonów bez możliwości sprawdzenia naszych kart, co daje nam niestety znikome szanse na wygranie już na samym początku.


Co więcej, co wydawało się jako przewaga będąc w grze jako blind – wejść do gry jako ostatni w preflopie – jest właściwie wielką niedogodnością, ponieważ na samym początku musieliśmy dołożyć swoją stawkę do wszystkich zakładów. Będziemy teraz zmuszeni do zgadywania, gdy nasi przeciwnicy będą dysponować wszystkimi informacjami aby podjąć najlepszą decyzję.


Oto dlaczego początkujący gracz powinien grać bardzo ostrożnie będąc w fazie gry jako gracz w ciemno. Parka otrzymana na początku jest kartą do gry, tak samo jak AK, ale reszta naszych kart nadaje się wyłącznie do spasowania. Pary początkowe, takie jak JJ i niższe, jak również wysokie karty następujące po sobie powinny być spasowane po flopie, jeśli nie dadzą nam trójki, dwóch par, lub lepszej kombinacji kart. Granie w ciemno jest trudne i polega wyłącznie na jak najmniejszej stracie własnych żetonów, zamiast na zamienianiu ich w wysoką wygraną, tak więc pamiętaj o tym!